Het verhaal van Milan
In 2018 is Milan bij mij gekomen nadat het bij zijn vorige eigenaar niet meer goed ging in het aangespannen rijden, terwijl dat in het begin wel goed ging.
Milan had geen rem, stijgerde voor de kar, was niet te houden. Het werd de oude eigenaar te gevaarlijk.
Eenmaal bij mij bleek hij ook headshaking te hebben. Als de zon ook maar iets doorkwam, begon hij ‘ja’ te knikken. Ook vliegjes op zijn neus waren een enorme trigger. Werken met hem was bijna niet te doen, zowel longeren als rijden niet.
Ik vermoed dat het headshaken is gekomen omdat zijn stang (het bit) is gaan kantelen in zijn mond, in een poging hem te stoppen. Een stang heeft een hefboomwerking, waardoor het paard uitgenodigd word zijn mond en kaak wat te open. Alleen als deze hefboomwerking te ver doorslaat, komt er enorm veel druk op de kaak met alle gevolgen van dien.
Ook struikelde hij veel. Ik had zelf het idee dat het aan de vorm van zijn hoeven lag; de hoef zag er uit als een eendensnavel. Daardoor struikelde hij over zijn eigen tenen.
In de afgelopen jaren heb ik hem zelf behandeld met onder andere cranio-sacraal therapie en lymfedrainage. Ook ben ik hem zelf gaan bekappen. Dit laatste omdat mijn hoefsmid bleef zeggen dat het struikelen vanuit zijn schouders kwam, terwijl ik zeker wist dat ik zijn schouders met succes had behandeld. En dat bleek zo te zijn; sinds mijn eigen bekappen heeft Milan nooit meer gestruikeld. Ook kan je geen groei(stress) ribbels meer zien in zijn hoeven.
Doordat we zijn voeding hebben aangepast, werd zijn veel lichaam veel soepeler. De voeding die hij kreeg werkte erg verzurend, wat onder andere stijfheid tot gevolg heeft.
Zijn headshaking is helemaal weg, zelfs als de zon erg fel schijnt. Zijn sarcoid is al jaren weg.
Niet alleen de behandelingen hebben hier aan bijgedragen. Ook de training. Ik ben dressuur werk aan de hand met hem gaan doen ten behoeve van zijn balans en souplesse. Ik kwam tot de ontdekking dat hij zo uit balans was, dat hij fysiek gezien helemaal niet KON stoppen. Hij viel over zijn eigen voorbenen.
Ook was hij zo krom als een banaan, omdat hij altijd aan de rechterkant in het tweespan liep. Deze onbalans maakte hem erg onzeker waardoor hij alleen maar heel hard kon op de volte.
En moet je hem nu zien. Als een waar dressuurpaard loopt hij zijn voltes keurig in balans. Appuyeren, schouder binnenwaarts, travers, het gaat iedere dag beter.
In de afgelopen jaren reed ik hem af en toe. Hij liet het toe, alleen het bleef altijd stressvol, vooral bij het opstappen. Afgelopen winter zei ik dan ook ‘Milan, het is goed zo. We gaan alleen nog maar dressuur op de grond doen’.
Een nieuw plan; de bak slepen met je eigen paard
Totdat……het plan kwam om de bak te gaan slepen met Milan. Het tuig hadden we gekregen. Hij genoot er zichtbaar van toen hij het omkreeg. We besloten de sleep aan te koppelen. Na al die jaren van vooruitgang waren we, eerlijk gezegd, zijn trauma een beetje vergeten.
Tot we de angst in zijn ogen zagen. Hij zou er bijna vandoor gegaan zijn, als Celvin er niet geweest was. Celvin stapte schuin voor Milan alsof hij wilde zeggen ‘rustig maar jongen’.
Dit moment deed heel, heel veel voor Milan. In positieve zin. Het was voor iedereen voelbaar, er kwam onwijs veel spanning los. Het gevoel dat je even gruwelijk hebt gehuild en de opluchting daarna.
Er kwam zoveel los, we wisten allemaal ‘we moeten hier doorheen’.
In de weken daarop zijn we achter hem gaan hangen. Gaan rammelen met diverse spullen achter hem. Het stuur en de rem al 100% bevestigd vanuit het longeren met dubbele lijnen.
Afgelopen weekend heeft Milan een band gesleept met mij erin. Je kunt nog zo analytisch zijn, als je die trots niet kon voelen en zien, dan weet ik het ook niet meer.
En weet je wat nou het mooie van dit verhaal is? Milan is, doordat we hier doorheen zijn gegaan veel en veel relaxter. Hij is minder gevoelig op zijn lichaam. Ik kan op zijn rug gaan zitten zonder dat hij wegloopt. Er is geen spanning meer. Ik kan dit mooie Haflinger paard nu zonder problemen ‘inparkeren’ om op te stappen.
We stappen al weken zonder zadel en doen onze travers, appuyementen en keertwendingen om de achterhand (die we vrijwel alleen aan de hand deden) alsof we nooit anders hebben gedaan.
Gisteren een eerste drafje zonder zadel en-het-voelde-heerlijk.
Het moraal van het verhaal? Trauma zit in je systeem. Ook bij een paard. En the only way out is in.En ook: geef nooit op!
Op de foto zie je mij lekker op Milan klauteren mét koetsierszweep die hij ook eng vond.
Ook hulp nodig?
Loop je ook tegen dit soort problemen aan? Kan jouw paard bijvoorbeeld bepaalde oefeningen niet die je van hem vraagt? Grote kans dat de oorzaak ook ligt in een combinatie van voeding, fysieke onbalans en een oud trauma.
Je kunt altijd mijn hulp inschakelen door een telefonisch consult te plannen, les of training te boeken, of zelfs jouw paard in training te zetten op de Ranch in Eerbeek, Gelderland. Stuur een mail naar info@friedasranch.nl met jouw verhaal, en ik geef je eerlijk advies over welke vorm vna hulp het meest passen en haalbaar is.