Over mij
Toen ik mijn paard Celvin net leerde kennen kon hij 2 kanten hebben; of hij was traag en flegmatiek, of hij was schrikkerig en explosief. Later begon hij te staken, en op een gegeven moment kon ik hem niet eens meer uit de wei krijgen. Hij sloot zich volledig af. Van een knappe bink was hij een zielig hoopje paard geworden.
Mensen zeiden; je moet hem gewoon aanpakken. Alleen dat kon ik niet, ik wilde eerst uitsluiten of er niet iets met hem aan de hand was en werd daarom therapeut zodat ik hem zelf kon onderzoeken en behandelen.
Hij vond het behandelen enorm lastig, hij sloot zich dan nog meer af. Wat was er toch voor vreselijks met dit paard gebeurd dat hij het zo lastig vond om zichzelf te openen? Soms viel hij bijna om omdat het zo heftig was.
En zo slingerde ik mezelf steeds heen en weer tussen aanpakken, (daarna voelde ik me schuldig) , en nee laten zeggen en hem behandelen, (wat ons ook nergens bracht want daar stond hij dan maar weer).
Ik had het rijden opgegeven en bedacht me; als hij verder maar gelukkig is, en als ik zorg dat het hem aan niets ontbreekt, dan heb ik daar vrede mee. Alleen dat zei ik wel, ik had het niet. Het bleef knagen.
En ik had nog een uitdaging. Tijdens mijn opleiding tot therapeut kreeg ik te maken met een vreemde gewaarwording; ik ontdekte, eigenlijk bij toeval, dat ik alles voel wat de paarden voelen. Zowel fysiek, dus pijn of ongemak, als emotioneel, bijvoorbeeld verdriet of boosheid.
In het begin had ik daar vreselijk veel last van; ik nam alles over van de paarden en ook van hun eigenaren. Ik had soms dagen last van een ‘kater’ en voelde me dan helemaal niet lekker.
Ik ben nog steeds heel dankbaar hiervoor. Want dit heeft ervoor gezorgd dat ik weet hoe energie werkt en waar paarden last van hebben zonder ze aan te raken. Ook ben ik er op alle vlakken sterker van geworden, ik neem niets meer over van anderen, en kan dus godzijdank gezellig weer naar de kroeg of een festival.
En nu?
En nu? Celvin is nu echt mijn partner die het beste in mij naar boven haalt. Hij straalt, kijkt helder uit zijn ogen, wil altijd mee en steekt met enthousiasme zijn neus in zijn hoofdstel. Als ik hem grote passen voel maken onder me, heb ik nog regelmatig de tranen in mijn ogen staan van trots. Overgang naar stap, hoezo, het ging toch net lekker?
Ik heb altijd geweten dat het in hem zat en nu komt het er uit. Ik ben blij dat ik nooit heb opgegeven en dat is meteen ook mijn motto.
Daarom heb ik besloten om paarden zoals hij te helpen. En voor de een betekent dat rust, voor de andere een wijze en een speelse vriend, en een ander help je door in vrijheid te laten steigeren. Weer een ander heeft baat bij werk aan de hand, of bij meters maken in het bos.
Mijn visie
Ieder paard is uniek en daar past geen standaard methode bij. Vooral paarden die zich afsluiten of explosief reageren, passen niet in de bekende stramien van ‘belonen, herhalen en corrigeren’. En al helemaal niet in ‘er doorheen rijden’.
Mijn visie is dat je alleen werkelijk contact kunt maken als je durft te voelen, te kijken en afstemmen. Niet met trucjes of druk, wel met bewustzijn, timing en vertrouwen. Voor het ene paard betekent dat vertragen, voor de ander betekent dat doorpakken. En ook dat verschilt weer per dag.
In mijn werk combineer ik wat ik heb geleerd als therapeut, trainer en mens en breng ik gevoel en verstand samen. Niet soft, niet streng, wel afgestemd op het paard
.
“Be as soft as possible, be as firm as needed’ zei een van mijn leraren altijd.
Als je mij zou kennen zou je weten dan…
- Ik van goede koffie houd, mijn favoriet is de Blonde Roast van Starbucks en gelukkig hebben ze daar ook cupjes van
- Ik er van geniet om de zwanenhals van een gootsteen te ontdoen van haren (alleen in mijn eigen huis dan he), misschien ben ik ontstopper geweest in een vorig leven
- Ik het heerlijk vind om binnendoor te rijden in plaats van over de snelweg
- Ik dol ben op cowboys en indianen en de natuur en daarom is mijn favoriete film Dances with Wolves. Tranen, iedere keer weer
- Ik doel ben op oesters en andere classy voedsel en etentjes, en thuis loop ik het liefst in mijn ‘kloffie’, hoe viezer hoe beter
- Ik engelengeduld heb, ik ga liever in de rij bij de kassa dan naar de zelfscan. Bovendien; straks zijn die meiden hun baan kwijt en hebben oudere mensen geen sociaal contact meer wat o zo belangrijk is