Over mij
Toen ik mijn paard Celvin leerde kennen, leek hij twee kanten te hebben. Soms was hij traag en afwezig, dan weer schrikkerig en explosief. Uiteindelijk begon hij te staken en kreeg ik hem soms niet eens meer uit de wei.
Mensen zeiden dat ik hem gewoon moest aanpakken. Maar dat voelde niet goed. Ik had het idee dat er meer speelde en wilde begrijpen wat er aan de hand was.
Rond 2014 volgde ik daarom de opleiding van Monty Roberts bij Annemarie van der Toorn. Ik ontdekte dat het ook anders kon, zonder schoppen en slaan. Inmiddels sta ik niet meer achter alles van Monty, maar het was een geweldig startpunt.
Toch bleef ik zoeken naar wat Celvin nodig had. Ik verdiepte me in craniosacraaltherapie voor paarden, lymfedrainage en medical taping, en ontdekte de dressuur aan de hand en de academische en klassieke rijkunst. De dressuur zoals je die op tv ziet, sprak me steeds minder aan. Ik kreeg er bijna pijn in mijn nek van!
Door de jaren heen ontdekte ik dus hoeveel verschil het kan maken als een paard leert zijn lichaam beter te gebruiken, soms door een betere techniek, soms door een te strakke spier los te masseren.
Celvin leerde dat bewegen ook fijn kan zijn. En Milan, die last had van headshaking, is hier helemaal vanaf, weer te berijden en we bouwen zelfs het aangespannen rijden weer op.
En nu?
Celvin geniet inmiddels van zijn pensioen, met wandelingen en af en toe wat werk aan de longe of in de roundpen.
Milan is een ster geworden in dressuur aan de hand. Ik gebruik hem graag om mensen zelf te laten voelen hoe een oefening hoort te voelen en eruit kan zien.
En dan zijn er nog Toet (Tout a ‘l Heure) en Tazz, mijn jonge paarden. Ze zijn volop in opleiding. Ik dacht altijd dat ik verder wilde in de sport, maar vraag me inmiddels af of dat nog steeds mijn weg is. Voor het fokken zie ik de meerwaarde van de sport, maar zelf voel ik me steeds meer aangetrokken tot bijvoorbeeld Working Equitation. Ook dat is blijkbaar onderdeel van blijven leren.
Dan hebben we nog onze Welsh pony Lenthe; geadopteerd in 2025 anders was ze nu een frikandel geweest; wilde niet meer voor-of achteruit en beet en schopte zodra je maar naar haar keek. Dat is grotendeels verleden tijd, enkel i.v.m. haar voedselnijd is het nog een beetje oppassen geblazen.
Naast mijn eigen paarden ben ik door de jaren heen andere paarden blijven helpen. Ik begon met schriktraining, met een auto vol hindernissen en attributen op pad. Later kwam daar trailerladen bij. Inmiddels bestaat mijn werk vooral uit het, hier op de ranch, trainen van paarden voor anderen, en zorgen voor een goede overdracht zodat eigenaar en paard samen verder kunnen.
Op de foto zie je een demo op Equiday van 2022.
Het leven bestaat voor mij uit fases. Je leert iets, ontwikkelt je en ontdekt weer nieuwe vragen. En juist dat vind ik mooi aan het werken met paarden.
Mijn visie
Ieder paard is uniek en daar past geen standaard methode bij. Vooral paarden die zich afsluiten of explosief reageren, passen niet in de bekende stramien van ‘belonen, herhalen en corrigeren’. En al helemaal niet in ‘er doorheen rijden’.
Mijn visie is dat je alleen werkelijk contact kunt maken als je durft te voelen, te kijken en afstemmen. Niet met trucjes of druk, wel met bewustzijn, timing en vertrouwen. Voor het ene paard betekent dat vertragen, voor de ander betekent dat doorpakken. En ook dat verschilt weer per dag.
In mijn werk combineer ik wat ik heb geleerd als therapeut, trainer en mens en breng ik gevoel en verstand samen. Niet soft, niet streng, wel afgestemd op het paard.
“Be as soft as possible, be as firm as needed’ zegt Buck Brannaman altijd.
Als je mij zou kennen zou je weten dat…
- Ik van goede koffie houd, mijn favoriet is de Blonde Roast van Starbucks en gelukkig hebben ze daar ook cupjes van
- Ik altijd 100% eerlijk ben en wil zijn; soms wil ik dit toch een beetje mooi verpakken om je niet te kwetsen maar dan wordt het soms juist een beetje lomp of onhandig….sorry!
- Ik het heerlijk vind om binnendoor te rijden in plaats van over de snelweg
- Ik dol ben op cowboys en indianen en de natuur en daarom is mijn favoriete film Dances with Wolves. Tranen, iedere keer weer
- Ik doel ben op oesters en andere classy voedsel en etentjes, en thuis loop ik het liefst in mijn ‘kloffie’, hoe viezer hoe beter
- Ik engelengeduld heb, ik ga liever in de rij bij de kassa dan naar de zelfscan. Bovendien; straks zijn die meiden hun baan kwijt en hebben oudere mensen geen sociaal contact meer wat o zo belangrijk is